Twin-travel, de reisorganisatie voor visueel gehandicapten

Afscheidstoespraak van Anneloes Maas Geesteranus op 30 juni 2018.


logo van Twin-travel

Anneloes heeft op 30 juni 2018 afscheid genomen van haar werk voor Twin-Travel. Ter gelegenheid daarvan is door het bestuur van de stichting Twin-Travel een afscheidsbijeenkomst belegd waar veel reizigers, begeleiders en andere relaties Anneloes hebben uitgezwaaid en toegezongen.

Anneloes heeft daar een afscheidstoespraak gehouden die hieronder is weergegeven.



Toespraak Anneloes

Tsja… dit is ‘m dan… de dag die tegenwoordig in koninklijk goedgekeurd Nederlands mag heten: “de dag die je wist dat zou komen”.

Bijna dertig jaar geleden begon mijn avontuur met het organiseren van activiteiten voor slechtzienden en blinden nadat onder andere Bas Barendregt aan één van mijn toenmalige opdrachtgevers, de Stichting Kamp-en Reiswerk, een stichting die kinderkampen organiseerde, had gevraagd of ze niet ook wat leuke activiteiten voor slechtzienden en blinden konden organiseren. Dat wilde die stichting wel maar dan wel onder een andere naam, namelijk B&S-travel.

We, dat wil zeggen: mijn toenmalige compagnon Albert en ik, begonnen in 1991 met een klein programma. Een langlaufvakanties, 3 zon/excursie-vakanties, 2 tandemvakanties, 2 binnenlandse wandelvakanties, een buitenlandse wandelvakantie in Oostenrijk, 2 wadloopdagen, een muziekreis naar Salzburg, een binnenlandse excursievakantie in Hierden en een jongerenvakantie in het Spaanse Salou.

Een klein programma dus, maar vanaf het begin af aan hebben we vol ingezet op eerlijkheid, service en kwaliteit. Wie een vakantie boekt, koopt gebakken lucht. Want wie garandeert dat de prachtige veelbelovende woorden over de vakantiebestemming, de accommodatie, de excursies, enz. worden waargemaakt?
En je weet ook niet of administratieve afhandeling van de boeking acceptabel is, of de informatievoorziening over vertrektijden op tijd komt, of een eventuele klacht fatsoenlijk wordt afgehandeld, enz.
Aan die “bijzaken” hebben we altijd minstens zoveel aandacht besteed als aan de vlucht, de treinreis, het hotel, de excursies, enz.
We hebben gebouwd aan vertrouwen.
Aan vertrouwen dat nodig is om slechtziende en blinde klanten al vóór hun vakantie het gevoel te geven dat het geld dat ze moeten betalen zal worden omgezet in een mooie, leuke reis met een goede prijs/kwalititeit-verhouding én een goede service voor, tijdens en na de vakantie.
Aan vertrouwen dat nodig is om begeleiders al vóór de reis het gevoel te geven dat hun inzet gewaardeerd zal worden, dat de reissom die ze moeten betalen in verhouding staat tot het werk dat gedaan moet worden, enz.

Het programma verscheen op cassettebandjes en de computer kon alleen nog voor interne doeleinden gebruikt. Internetten en e-mailen was nog niet mogelijk. Alle communicatie met klanten, begeleiders, touroperators, luchtvaartmaatschappijen, hoteliers, enz. ging per telefoon en post.
Een paar jaar later kwam daar de fax bij. Een geweldige uitvinding die het wat makkelijker maakte om met contacten in het buitenland te communiceren. Maar in vergelijking tot nú was het toen allemaal wat behelpen. Het samenstellen van het programma kostte veel onderzoekstijd, bij een annulering moest ik soms eindeloos veel telefoontjes plegen om de vrijgekomen plek weer op te vullen en na een vakantie kostte het veel tijd om de diverse ervaringen te verzamelen.

Al doende leerden we hoe we dingen nét wat handiger konden organiseren. In het begin hadden we bijvoorbeeld nog niet de gele plastic kofferlabels. Daardoor kon het gebeuren dat een Belgische dame op de terugweg van een vakantie in Oostenrijk uit de trein geholpen werd door een Duitse overstap-beambte en hem meldde: de bruine koffer is van mij. Hij trok een bruine koffer uit het rek en heeft haar op de trein naar Brussel gezet. Toen de rest van de groep 2 uur later in Utrecht uitstapte stond er een blauwe koffer teveel op het perron en miste er een bruine. De Belgische dame had zich vergist; ze had niet een bruine maar een blauwe koffer.
Reisleider Cees is vervolgens met de blauwe koffer in zijn auto gestapt, naar Brussel gereden om daar de blauwe koffer af te leveren en vervolgens naar (als ik me goed herinner) een dorp in de Achterhoek gereden om daar de bruine koffer te bezorgen.
Ook bleek het op luchthavens een hele klus te zijn om de juiste koffers van de band te trekken.
De gele kofferlabels met een door Twin geprint naamkaartje bleken een uitkomst. Voor zover ik me kan herinneren is niemand meer ooit met een verkeerde koffer naar huis gegaan.

Op vergelijkbare manier zijn andere aanpassingen verricht.

En het ging goed met de Twin-activiteiten. Er was veel belangstelling en al snel moest het jaarprogramma worden uitgebreid.

Nou goed… het ging natuurlijk niet altijd helemaal goed. Met name bij het kopiëren, knippen en plakken van de laatste informatie ging het nog wel eens mis.
Dan kregen reizigers naar Thailand het advies om een reisgids over Indonesië te lezen, stond in een reis die door Marian geleid zou worden dat Wim de tickets zou hebben, kregen reizigers die naar Parijs zouden gaan het bericht dat moest worden overgestapt in Keulen en kregen muziekreizigers die naar Leipzig zouden gaan het advies om een fietstas mee te nemen.
Voor al die fouten en tegenslagen: Sorry, sorry! Ik zal het nooit meer doen!

Verder kwam het af en toe voor dat tandems niet waren wat de bedoeling was, dat het hotel niet zó mooi was als beloofd, dat wandelingen langer bleken dan was beschreven, dat een begeleider minder functioneerde dan de bedoeling was, dat de zitplaatsreservering in het vliegtuig niet doorgekomen was, enz. enz. Vervelende dingen, maar gelukkig bleven veel reizigers en begeleiders het vertrouwen hebben dat dat meer uitzondering dan regel was en boekten ze het jaar erop tóch weer een Twin-activiteit.

In 1995 fuseerde B&S-travel met de Stichting Recreatie Visueel Gehandicapten tot de Stichting Twin-travel. Waar allerlei slechtzienden- en blindenorganisaties in de loop der tijd zijn omgevallen. De NVBS, de VNBW, de Federatie, enz.
Maar Twin bleef bestaan en bleef slechtzienden en blinden de mogelijkheid bieden lekker op vakantie te gaan, andere culturen te leren kennen, mooie wandelingen te maken, naar prachtige muziek te luisteren, grenzen te verleggen, nieuwe vriendschappen te sluiten, enz.

Wat betreft die vriendschappen: er ontstaan niet alleen vriendschappen op Twin-vakanties maar ook zo’n dertien relaties.
Er is één wel heel bijzonder Twin-setje, want bij hun zal over enkele maanden een baby worden geworden. Dat verdient een bloemetje!
Voor zover ik weet de eerste Twin baby. En dat betekent dat Marian de eerste echte Twin-oma is.

Twin-vakanties lenen zich overigens ook uitstekend voor huwelijksaanzoeken.
In Suriname vroeg Jasper Marion ten huwelijk tijdens een privé-diner in Fort Zeelandia.
En hangend aan een parasail boven de zee bij Rhodos vroeg Carl-Pieter vorig jaar Hester ten huwelijk. Gister, precies een jaar na het aanzoek, zijn ze getrouwd.

Tom en ik kwamen elkaar na 30 jaar weer tegen op een schoolreünie en daarom zeggen we tegen mensen die op zoek zijn naar een relatie (of een nieuwe relatie…) vaak: ga een reünie organiseren!
Maar “ga met Twin op vakantie!” zou eigenlijk net zo goed kunnen!


Ik was al die jaren niet alleen het boekingskantoor, maar had het geluk dat ik ook heel vaak als reisleidster of begeleidster met een Twin-activiteit mee kon. Het lijstje is te lang, maar wat heb ik genoten van:
- de dagwandelingen en excursiedagen in Nederland
- de talloze wandelvakanties
- de muziek- en stedenreizen
en de verre reizen

Van Reno het verhaal over de Nachtwacht horen, door de modder van de Waddenzee banjeren, in de stromende regen door Ierland lopen, druiven plukken in Toscane tijdens een wandelvakantie, met tienduizenden maffe Engelsen naar muziek luisteren tijdens Proms in the Parc, slapen onder de sterrenhemel in een Egyptische woestijn, fietsen op een tandem door het glooiende landschap bij de Dordogne, bergen beklimmen in de Franse Vanoise, slapen in een echte berghut in Oostenrijk, olifant-rijden in Thailand, dansen met locals in een Zuidafrikaans township, de trappen beklimmen van de Eifel-toren, sluip-door-kruip-door lopen door een tahu-fabriekje op Java, natte voelen halen tijdens een wandeling door rijstvelden op Bali, groenethee-ijs eten in Japan, door het Vrijheidsbeeld klimmen in New York, Bach’s muziek horen in zijn eigen Thomaskirche in Leipzig, dikke sequoia-bomen voelen in Yosemite National Parc, en nog veel en veel meer.

Er waren veel hilarische en ontroerende momenten.
Hilarisch bijvoorbeeld toen ik met een Twin-groep op warm Rhodos was en één van de blinde jongens na drie dagen nog steeds z’n Hollandse lange broek aan had en op een vraag van een begeleidster of hij geen korte broek bij zich had bekende dat hij de sleutelcode van zijn koffer niet meer wist. Hij had dus niet alleen z’n korte broek, maar ook een ander T-shirt en z’n tandenborstel nog niet kunnen gebruiken…
En ontroerend toen Jurriaan, die bij een auto-ongeluk blind geworden is en sinds dat moment nooit meer auto gereden had, in de Egyptische woestijn van chauffeur Khaled achter het stuur van zijn jeep mocht kruipen en op volle snelheid door het zand mocht crossen. Het was Jurriaans mooiste moment van de vakantie.

Dat en veel meer…. Het reizen met slechtzienden en blinden heeft me verrijkt, heeft me geleerd vaker dingen aan te raken om te voelen hoe ze voelen, vaker stil te staan bij bijzondere geluiden en tijdens het eten bewuster te proeven.
Iedereen dank daarvoor!

Ik kan niet iedereen persoonlijk bedanken, maar 1 wil ik er toch graag noemen: Zij ging als ik het goed heb in het eerste B&S-jaar op haar 62ste mee met de muziekreis naar Salzburg, ging daarna iedere jaar 1 of 2 keer mee (nadat ze me dan telefonisch vaak vertwijfeld had gemeld: ik weet niet wat ik moet boeken, want ik ben overal geweest). Maar gelukkig was er dit jaar dan tóch nog een plek die ze niet kende. En zo was ze vorige maand op haar 88ste met de Twin-reis op Evia. Ik heb het natuurlijk over Toos. Ook zij verdient een bloemetje!

Dat ik zo regelmatig met Twin op pad kon dank ik aan Juliette, die me in de tijd dat er nog geen Wifi was (en al dan niet met hulp van Jos) zo goed en zorgvuldig verving. Ook een bloemetje voor Juliette!

Dat Twin zo’n mooie club geworden is wordt vaak aan mij toegeschreven, maar dat is natuurlijk niet terecht. Zonder de inzet van honderden begeleiders en reisleiders was Twin nooit geworden wat het geworden is. Begeleiders en reisleiders zijn de kurk waarop Twin-travel drijft. Ik kon de mooiste dingen achter m’n buro verzinnen, maar als de begeleiders er ter plekke een zooitje van hadden gemaakt, dan had Twin nooit zolang kunnen bestaan.
Daarom aan alle begeleiders en reisleiders: dank, dank, dank!

Dank verder aan het Twin-bestuur waarmee ik zoveel jaar op een prettige manier heb samengewerkt.
Vanaf het begin van onze samenwerking was de afspraak dat het bestuur zou besturen op afstand zodat ik met meer snelheid kon werken. Ik hoefde niet te overleggen over een last-minute-korting, over het afhandelen van kleinere klachten, over het op maat aanpassen van een vakantie, enz. Daardoor was de service aan de Twin-klanten en Twin-begeleiders hoog. Dank voor het jarenlange vertrouwen dat ik ook zonder overleg met het bestuur zou doen wat goed was voor Twin.
We zagen elkaar heel lang niet vaker dan een paar keer per jaar en constateerden dan meestal dat alles goed was. Vanaf het moment dat ik anderhalf jaar geleden meldde te zullen stoppen met de Twin-werkzaamheden hadden we vaker contact. Er moest een opvolger gevonden worden en dat was niet makkelijk. Vooral Hans heeft daar heel veel tijd en energie in gestoken.
Daarom ook voor het bestuur (Hans, Wil, Marc en Rob) een bloemetje!

In 2013 verloren we voorzitter Jan. Wat een gemis!
Ook hij verdient postuum een bloemetje en ik geef dat graag aan Jaap, de broer van Jan.

En nu heb ik nog 1 bloem over. Die is voor de liefste, de leukste, de mooiste, de vrolijkste. Die er begrip voor had dat ik tijdens de meest onverwachte momenten aan het werk moest om een noodgeval op te lossen. Die begreep dat ik niet ieder moment van het jaar op vakantie kon. Die begreep dat overnachtingsadressen tijdens privé-vakanties per telefoon bereikbaar moesten zijn en bij voorkeur Wifi moesten hebben zodat ik ook tijdens de privé-vakantie 24 uur per dag bereikbaar was en m’n werkmail kon afhandelen.
Die accepteerde dat Twin ook tijdens privé-vakanties altijd op achterbank van de auto zat of in de rugzak meereisde.
Mijn Tom, mijn liefie. Dank!

Gelukkig is het Twin-bestuur erin geslaagd een opvolger voor mij te vinden die voornemens is mooie Twin-activiteiten te blijven organiseren.
Set-reizen in Rotterdam.
Ze zullen het ongetwijfeld op een andere manier gaan doen dan ik dat deed. Dat is niet erg, als het eindresultaat maar goed is, dat wil zeggen: mooie activiteiten met een goede prijs/kwaliteit-verhouding en een goede service.
Ik hoop van harte dat het SET (ondersteund door het Twin-bestuur) nog héél lang mooie Twin-activiteiten zal organiseren. En wie weet… als SET mooie activiteiten gaat organiseren, dan mag ik misschien wel een keer als begeleidster mee en komen we elkaar weer tegen.


Terug naar boven

Terug naar index-pagina

Reageer