Ervaringen van begeleiders.


logo van Twin-travel

Hieronder vindt u door begeleiders/reisleiders zelf geschreven ervaringen met het begeleiden van de gasten van Twin-travel.

Blindelings door China

Hun waterkoker doet het niet en ik heb gezegd dat ik er wel even naar zal kijken. Als ik aanklop bij kamer 312 hoor ik twee stemmen vrijwel tegelijk reageren en nadat ik heb gezegd wie ik ben, gaat de deur van het slot.
De deur gaat open en..... ik zie niks, want ik kijk in het pikkedonker! Ik was even vergeten dat ik met een groep blinden op stap ben en dat het voor blinde mensen gewoon is om in het donker te leven. Zij 'kijken" immers met hun handen!
Twee maanden voordat het werkelijk zou gaan gebeuren, ben ik door 'Reizen Op Maat' benaderd met de vraag of ik een groep van 9 visueel gehandicapten met 9 'buddy's' op een rondreis door China wilde begeleiden. Hoewel ik even moest wennen aan het idee, was ik meteen enthousiast.
Een rondreis door een land waar blinden en andere gehandicapten nog steeds worden weggestopt en afhankelijk zijn van hun familie of veroordeeld tot de bedelstaf, leek mij een geweldige uitdaging.
De tijd voorafgaande aan ons vertrek heb ik mij volop voorbereid op wat ging komen: contact met organisaties voor blinden in Nederland, lezen over de belevingswereld van blinden, overleg met de agent in China over mogelijke aanpassingen van het programma. Want ook de lokaal agent had dit nog nooit meegemaakt, maar gelukkig stond ze open voor de ideeen die ik wist aan te dragen en ontstond er een vruchtbare samenwerking.
Mijn uitgangspunt was: "ik ga met normale, volwassen mensen op stap, die slechts gehinderd worden door een visuele handicap". En dat betekent dat we zoveel mogelijk het 'normale" programma zullen volgen, behalve wanneer dit geen zin heeft, zoals bij een museum waar alles achter glas zit.
Op grond van deze overwegingen zijn dan ook slechts een beperkt aantal wijzigingen doorgevoerd. Wel heb ik een aantal extra's aangeboden, zoals een massage door blinden (zij staan bekend als de beste masseurs in China), een lezing over traditionele geneeswijzen in China, een 'dumpling-banket' waarbij 18 verschillende hapjes konden worden geproefd. En verder had ik veel verhalen voorbereid.
Mijn ervaring met deze mensen overtreft al mijn verwachtingen. Van de 9 mensen zien er 7 helemaal niets en 2 minder dan 5 %. De oudste deelnemer is 86, eentje is behoorlijk doof, een van de mannen heeft een prostaatprobleem, een ander een gescheurde enkelband, iemand heeft reuma, suikerziekte..... En het gaat werkelijk fantastisch!
Volgens mij heb ik niet eerder zo'n positief ingestelde en geinteresseerde groep gehad, die veel meer 'ziet' dan menig ander. Zestien dagen lang wordt er volop betast, geluisterd, geroken en geproefd! Er is een enorme honger naar informatie en het is duidelijk dat iedereen geniet, en nog eens geniet.....
Als reisleider mag ik vertellen, vertalen en beschrijven wat ze zien. Een vermoeiende maar dankbare taak, want ook hun complimenten worden niet onder stoelen of banken gestoken. Soms word ik er verlegen van, maar dat kunnen ze gelukkig toch niet zien.....
Doordat we een rondreis maken, moet er regelmatig worden verkast en dat kost extra energie van een blinde, want hij of zij moet zich opnieuw orienteren. Na een nieuwe kamerindeling volgt dan ook altijd hetzelfde ritueel: elke deurkruk, doucheknop, kastje, laatje e.d. moet worden gevonden en betast, totdat ze een plattegrond in hun hoofd hebben gevormd.
Ook nadat iedereen een hut heeft toegewezen gekregen voor ons verblijf op het cruiseschip over de Yangtze-rivier wordt dezelfde procedure gevolgd. En dat gaat snel, want een half uur later zie ik hoe elke begeleider met een blinde het hele schip aan het verkennen is. Overal zie ik koppels lopen die met de hand of met een stok de trappen, wanden en gangen aan het verkennen zijn. Alles tot grote verbazing van het Chinese personeel die dit nog nooit eerder heeft meegemaakt.
Dat geldt trouwens ook voor de overige attracties die we bezoeken. Bij het zien van de eerste blinde gaat de mond van de altijd in grote getale aanwezige Chinezen al open, maar negen op een rij is niet te bevatten! Soms moet ik verhinderen dat een Chinees tussen onze groep gaat staan, om een foto te laten maken samen met deze 'buitenaardse wezens'. Hoewel enig respect soms geheel ontbreekt, zijn er ook hele positieve ervaringen, vooral in restaurants, hotels en dergelijke.
Het meest opvallend is de hulp van het personeel van het cruiseschip. Elke ochtend gaan we aan land voor een excursie en soms moeten we daarbij een lange weg afleggen via andere schepen. Een groot deel van de 110-koppige bemanning stelt zich elke keer op bij elke mogelijke hindernis, om te voorkomen dat hun blinde passagier zich stoot, struikelt of valt. Als we afscheid nemen van de bemanning zegt een van de blinde reizigers dat ze al die kleine helpende handjes nooit zal vergeten!
Meestal maak ik niet meer zoveel foto's tijdens mijn reizen, maar dit keer heb ik er zo'n 130 gemaakt. De meest bijzondere is een groepsfoto met meneer Yang. Yang is een van de drie boeren in Xi'an die het terracottaleger hebben gevonden, toen ze een waterput aan het graven waren. Hij is de enige overlevende van de drie en zit nu elke dag in het museum om zijn fotoboek te signeren. Hij wil niet op de foto en wordt verschrikkelijk boos wanneer iemand hem toch op die wijze probeert vast te leggen. Omdat 'niet geschoten altijd mis is', trek ik de stoute schoenen aan en met behulp van mijn lokale gids die luistert naar dezelfde achternaam, krijgen we hem mee naar buiten om op de foto te gaan!
Weer thuis voel ik mij moe en ik ben blij dat ik een paar weken vrij heb. Ik kijk terug op een zeer bijzondere ervaring, waarbij ik veel heb geleerd (lessen in geduld bijvoorbeeld!) en onder de indruk ben geraakt van de kracht van positief denken.
Ook heb ik opnieuw bevestiging gekregen voor mijn lijfspreuk: 'Kijken doe je met Ogen en Zien doe je met je Gevoel'!
Frits Tabak.


Terug naar boven

Terug naar index-pagina

Reageer