Reisverhalen


logo van Twin-travel

Regelmatig ontvangt Twin-travel verslagen van de reizen, die onze stichting organiseert. Daarnaast staan er wel eens berichten in de krant over onze organisatie. Hieronder een overzicht van deze verslagen en berichten.




Wandelen in Duitsland



Op 7 juni 2003 vertrokken we met een groep van 14 mensen voor een wandelvakantie in De Sachsische Schweiz. De helft van de groep is slechtziend of blind, de
andere helft bestaat uit "begeleiders", die kijken voor twee.

Tijdens de treinreis van ong. 8 uur hadden we ruim de tijd om met bekenden bij te praten en met onbekenden kennis te maken.
Bij aankomst in het hotel werden we door een begeleider/ster naar onze kamer gebracht en daar wegwijs gemaakt. Daarna kregen we nog een warme maaltijd.
Het personeel bleek vriendelijk en behulpzaam te zijn en het hotel was qua orientatie niet moeilijk. Na het
eten de koffer uitgepakt en direkt gaan slapen.

De volgende morgen stond er een ontbijtbuffet klaar. De begeleiders vertelden wat er allemaal op stond en hielpen ons met het vullen van ons ontbijtbord.

Om half tien stond iedereen klaar voor de eerste wandeling.
In koppels van twee gingen we op stap. Na een half uur op een vlakke weg te hebben gelopen kwamen we bij een soort trap met onregelmatige treden die in
de rotsen gemaakt was.
Iedere blinde of slechtziende hield contact met een begeleider/ster, bv. met een hand, een touwtje, met een opgevouwen taststok of met een bandje van de
rugzak. De meesten gebruikten ook nog een bergstok, niet alleen als extra steuntje maar ook om even af te tasten hoe hoog de tree was. Als je het nodig
had, dan kreeg je van je begeleidster natuurlijk de noodzakelijke mondelinge aanwijzingen. Ik ontdekte overigens al gauw dat het goed was geweest om thuis
regelmatig een uur of vijf te wandelen !

Na de eerste klimpartij kwamen we in een bos waar het lekker lopen was, ondanks een boomwortel hier en daar.
Natuurlijk vertelden de begeleiders/sters ook wat zij zoal zagen. Links waren af en toe rotsen en ergens bleken klimmers met touwen aan de steile wand te
hangen. Rechts hadden we af en toe zicht op de Elbe.
We vonden een mooi plekje om onze lunchpakket te nuttigen. Ik zat op een omgevallen boomstam en voelde wat om me heen en vond zomaar op een boomwortel en
piepklein dennenboompje van ongeveer 15 centimeter hoog. Wat mooi !

Weer uitgerust liepen we een stuk verder en kwamen bij een punt waar we konden kiezen hoe we terug wilden lopen naar het hotel: of via een korte route,
of via een langere route met nog een stukje klimmen. Ik heb met mijn begeleidster en nog een koppel voor de korte route gekozen: een lekker bospad bergafwaarts.
In het hotel lekker een douche genomen en op het terras een kopje koffie gedronken. Ik was daar de enige van onze groep en heb gezellig met andere gasten
zitten praten.
Toen de rest van de groep terug was hoorde ik dat ze nog een behoorlijk eind geklommen hadden.

Omdat het avondeten een keuze-menu was, hadden we 's ochtends al doorgegeven wat we wilden eten. Prima maaltijd ! Hier en daar hilep een begeleider/ster
even met het snijden van vlees.
Na het eten nog lekker op het terras iets gedronken; sommigen maakten nog een ommetje.

De volgende dag (maandag) liep iedereen met een andere begeleider/ster. We gingen met een pontje naar de andere kant van de Elbe. Na een stukje vlak lopen
ging het pad toch weer stijgen. Afwisselend over een soort treden en over een rotsachtig pad. We kwamen nog iets hoger uit dan de eerste dag. Boven aangekomen
hadden we een mooi uitzicht, mooi plekje om even te rusten.
De weg die we daarna kregen was bijna vlak. Hier stonden allerlei bloemen langs de weg, enkele bloemen die ik voelde kende ik niet.
Om weer bij de Elbe te komen moesten we nog een heel stuk dalen. Dit dalen ging eerst over een pad met nogal ongelijke treden en later over een pad met
grote keien. Het was zo smal dat ik echt achter mijn begeleidster moest lopen. Het voordeel daarvan is dat ik kon merken hoe diep zij naar beneden stapte.
Ik voelde dan met mijn stok hoe diep het was en waar ik mijn voet kon neerzetten. Over zo"n pad dalen is lastiger dan stijgen, maar het is wel spannend!
Dat is nog eens wat anders dan banjeren over een trottoir !

Op dinsdag gingen voeren we eerst met de pont een paar minuten over de Elbe naar het station en daarna reden we een stukje met de trein. Toen begon de wandeling,
waarvan de reisleidster niet kon beloven dat we over een vlak pad zouden lopen.
En ja, de weg ging meteen al licht opwaarts. Al snel kwamen we bij het echte klimwerk van die dag: 850 treden door een kloof. Dan weer hoge treden, dan
weer minder hoge treden of treden met een paar tussenstapjes of een paar treden direct achter elkaar. In de meestal smalle stukken ging mijn begeleidster
voorop en gaf mij aanwijzingen.
Af en toe stonden we stil om te voelen hoe de rotsen waren uitgesleten, hoe er mos groeide op de rotswanden of om mijn armen te spreiden om te voelen hoe
dicht de rotsen bij elkaar waren.
We waren sneller boven dan verwacht. Nog een kwartiertje lopen en we waren op de Bastei. Hier kwam ook net een bus met toeristen aan. Ik vond het leuk dat
ik er op eigen kracht was gekomen ! Hier hadden we weer mooie uitzichtpunten. Onder ons lag de Elbe en aan de andere kant mooie rotsformaties. Met weer
wat uitleg kon ik me er een aardige voorstelling van maken.
De wandeling naar beneden ging hoofdzakelijk door het bos over meer of minder steile paden. Het laatste stuk (toch vlak !!) liepen we langs de Elbe.
Met de trein en pont weer terug naar het hotel. Wat drinken en daarna douchen en eten en daarna, net als de voorgaande en volgende avonden, op het terras
koffie drinken. Fijn zo"n terras bij het hotel ! Je kunt dan zelfstandig naar je kamer als je dat wilt. De meeste
avonden waren de begeleiders al naar hun kamers terwijl we met een paar blinden nog buiten zaten.

De volgende dag (woensdag) was een rustdag. Enkelen wilden toch wel een stuk gaan lopen; anderen wilden een rustige en niet zo verre wandeling. Ik ging
liever naar het zwembad. De begeleiders werden met overleg over de groepjes verdeeld.
Het zwembad bevond zich in een ander dorp en bleek een kuuroord te zijn. Ik heb daar
heerlijk in allerlei baden gezeten. Weer terug in het hotel vertelde iedereen wat hij/zij die dag beleefd had.

Op donderdag hebben we weer veel geklommen over allerlei soorten trappen: houten, stenen en ijzeren. Er was vaak wel een leuning van een boomstam. Voorzichtig
! Niet je hand over de boomstam laten glijden, maar net als je voeten verzetten. De ene keer kon je beter links, de andere keer beter rechts de leuning
volgen. Mijn begeleidster die voor me liep gaf aanwijzigingen en ondertussen voelde ik met mijn stok hoe hoog ik moest opstappen. Toen er ergens twee treden
ontbraken hadden we wel even moeite om die stap te nemen. Op een andere plek was er slechts een uitsteeksel waar je alleen met een teen op kon staan om
een tussenstap te zetten. Het kostte even tijd om met wat aanwijzingen mijn teen daarop te krijgen, maar het is gelukt ! Bovenaan hebben we even gewacht
op de rest van de groep.
Daarna liepen we even over een makkelijker stukje. Ik hoorde dat er iets boven mijn hoof hing en dat bleek een grote overhangende rots te zijn. Met mijn
stok kon ik hem net voelen.
Nog even een flinke klim en toen stonden we op het terras van een restaurant. Het was daar erg druk. Van Bad Schandau rijdt hier namelijk een toeristentreintje
naar toe.
Enkelen van onze groep zijn met dat treintje terug gegaan. Ik vond het niet zo'n erg leuke rit want het treintje maakte erg veel lawaai.

De laatste wandeling (vrijdag) hebben we gemaakt onder leiding van een boswachter die
ons van alles vertelde over de bosgroei, over het bosbeheer en over planten die we voelden. Het eerste stuk ging over open veld maar later liepen we weer
door het bos. Zo kwamen we bij een bootje waarmee we door een kloof zijn gevaren. De gids vertelde wat er allemaal te zien was. Wel jammer dat hij niet
een poosje stil was, want ik had daar wel even van de stilte willen genieten !
Weer op de wal moesten we zeer steil omhoog klimmen tussen twee rotsen door. Ik heb
toen gelopen alsof ik op een ladder klauterde. Het was er zo smal dat ik er maar net door paste. Zo kwamen we op het laatste uitkijkpunt van deze vakantie.
Op de weg naar het eindpunt hebben we bij een particulier huis de zelfgemaakte houten beeldjes in de tuin mogen voelen.

Die avond moesten we onze koffer weer pakken. De laatste morgen na het ontbijt begon de reis naar huis. In Deventer moest ik afscheid nemen van de groep,
maar we ontmoeten elkaar vast wel weer op een andere wandelvakantie ! Een heerlijke week was voorbij !

Ria Rijploeg


Terug naar het overzicht


Terug naar boven

Terug naar index-pagina

Reageer