Reisverhalen


logo van Twin-travel

Regelmatig ontvangt Twin-travel verslagen van de reizen, die onze stichting organiseert. Daarnaast staan er wel eens berichten in de krant over onze organisatie. Hieronder een overzicht van deze verslagen en berichten.




Wandelen in de Eifel van zaterdag 28 juli t/m vrijdag 3 augustus 2007



Langzaam werd die zaterdag de groep van zestien mensen opgebouwd. Mijn man en ik haalden Bertus en Egbert op in Hoogeveen en uitgezwaaid door Wicher vertrokken
we keurig met de 9.03 trein. In Meppel voegde Hans zich bij ons, een eerste kennismaking. Intussen stapte Ans op de trein naar Utrecht waar ze met Barry en Reenine in rijtuig 21 van de internationale trein plaats nam. In Arnhem werd keurig op tijd verzameld en zowel op deze heenreis als terug verdiende de NS alleen maar plussen. Bijvoorbeeld dat Hans een drinkflesje verloor op station Zwolle toen hij Egbert hielp uitstappen en dat de conducteur toen een nieuwe flesje voor hem ging kopen bij de kiosk, zoiets maakt toch je hele dag al goed!
Het instappen op een Internationale trein is overigens wel stress, er moest stevig ingepraat op de types die breeduit op onze gereserveerde plaatsen zaten. Met de GSM al contact met de drie in het andere rijtuig. Intussen
waren Ann en Hubert onderweg uit Brussel en na een uur wachten op station Keulen waren ze natuurlijk heel verheugd toen onze vertraagde trein binnen was.
Daarna samen via Duren naar Heimbach. Tijdens de rit in de Rurtalbahn kregen we steeds meer zin om te gaan wandelen in deze mooie omgeving. Er stond keurig een taxibus op ons te wachten en net als bij de groep van vorig jaar leek het de meesten prettig om de wandeling van 20 minuten naar Hasenfeld te maken, zodat alleen ik met de bagage naar het hotel meereed. Daar kon ik met Gabi alvast de kamers verdelen. Het hotel(letje) heeft twintig kamers waar wij er tien van bezetten. Er waren weinig andere gasten, misschien door het slechte weer in juli, overal waren eigenlijk opvallend weinig toeristen. De groep werd warm ontvangen door Gabi en dit was een eerste uiting van de geweldige gastvrijheid van de rest van de week in Haus Diefenbach. Na een dag kende ze ons al allemaal bij naam en was het “Wat will je te drinken, Klaas?”etc. Na aankomst uitpakken, verkenning en natuurlijk het zwembad uitproberen. Reenine en Anne ruilden en waren toen helemaal gelukkig met hun kamer vlak naast het binnenzwembad, waar vaak voor het ontbijt en na de wandeling in gezwommen werd. Vlak voor het eten arriveerden Alyde en Eduard, die al enkele mensen kenden en zich soepel onder ons voegden. Het hotel had een eetzaal met prachtig uitzicht over het Rurdal en we zaten elke avond gezellig aan een lange tafel met veel ruimte en goede akoestiek. Na afloop bleven we daar meestal koffiedrinken en gezellig kletsen. Iedereen vertrok al vroeg naar bed.
De volgende ochtend bleek het ontbijtbuffet bij een aparte ontbijtzaal te zijn waar je in kleine groepjes at. Geweldig veel keus en alles even smaakvol verzorgd tot en met de eigengemaakte jams aan toe. De regen die buiten bleef vallen was even een domper, maar we vertrokken toch keurig om half tien in poncho’s en regenpakken voor de eerste wandeling. We daalden af naar Heimbach en maakten een pittige klim naar de Maria Abtei (15e eeuws klooster van de zwijgende orde van de Trappisten). Na de eerste Kaffee mit kuchen of een kom erwtensoep (specialiteit van dit klooster) de regenkleding maar weer aan en een prachtige wandeling door het Kermeterwald met het laatste deel langs de Heimbachbeek. Het Kermeterwald staat vooral bekend om de grote beuken (sommige wel 200 jaar oud) en andere loofbomen. Het lopen ging goed, sommigen genoten voor het eerst van het nut van steunstokken en ondanks de plassen op de weg en de voortdurende buien kwamen we in een goed humeur terug in Hasenfeld. Die avond overlegden we over de mogelijke wandelingen die ik tevoren had uitgezocht.
De oeverwandeling wilden we bewaren voor een zonnige dag die ongetwijfeld nog zou komen. Er waren wel erg veel “hoofden en zinnen”, en er werd uiteindelijk besloten af te zien van een bezoek met gidsen aan het voormalig militair terrein. Iedereen had veel zin in de Rurdalwandeling naar Nideggen en die werd voor de maandag gepland.
Die tweede wandeldag was er minder regen en meer zon voorspeld en dat kwam inderdaad uit. Toen we bij Abenden zaten te lunchen langs twee prachtige picknickbanken met vakwerkhuizen op de achtergrond brak de zon stevig door. Een mooie route die de groep vorig jaar ook had gelopen. Op het laatste stukje klimmen naar de burcht van Nideggen werd een geslaagde poging gedaan om de reisleidster kwijt te raken. Op de volgende dagen  werd vervolgens bij elke splitsing keurig gewacht! Dankzij GSM contact konden de vier achtergeblevenen de rest weer bereiken. De Rurtahlbahn terug ging maar een keer per uur, dus dat haalden we
niet. Gabi gebeld of we om zeven uur konden eten en de tijd doorgebracht bij een konditorei. De afdaling naar het station ging vlot zodat we daar nog wat in de zon konden wachten en de eerste rijpe bramen plukken. Bij de klim naar Hasenfeld keken we even binnen rond in de kapel waar we elke keer langskwamen. Alyde testte de geweldige akoestiek uit en wij genoten de eerste keer van haar prachtige stem. Terug in het hotel stond er weer een heerlijke maaltijd te wachten. Over het eten deze week waren we meer dan tevreden, afwisselend, spannende gerechten zoals appelsoep en knoedels.
Dinsdag deden we weer een wandeling die vorig jaar niet was gedaan. We combineerden de Eifeler Steilkuste van de folders met een stuk van de Beverthemawandeling. De start was langs de oever van het stuwmeer en het weer was prima, zodat we bij de Hubertushoogte konden genieten van een weids uitzicht over de meren.
Het totaal van drie meren is het op een na grootste stuwmeer van Duitsland (400 voetbalvelden volgens de gids). In het plaatsje Schmidt bleek de Hubertuskerk
niet heel oud maar er was wel veel te ontdekken zoals de reliëf plaquettes langs de wanden. We vervolgden onze weg langs de velden, de bosrand en door het bos. We genoten van de afwisseling in het landschap en het mooie weer. Onderweg rode wouwen in de lucht, grote sprinkhanen, sporen van wroetende zwijnen, vossedrollen en prachtige bloemenzeeën. Er waren geregeld spechten te horen en An en Hubert vertelden dat ze ’s nachts uilen konden horen. Deze keer waren we mooi op tijd thuis, zodat sommigen nog even doorliepen via een andere route naar Heimbach voor een pint op een terras langs de Rur, dan de Toeristinformatie, pinnen en de supermarkt.
Woensdag beloofde een stralende dag te worden en we liepen via de oever van het stuwmeer gemakkelijk vlak in ruim drie uur de 12 km naar Woffelsbach. Afwisselend in de zon en de schaduw met een heerlijke temperatuur. Na een picknick in het gras stonden we om 14.20 klaar voor de boot over de Schwammelsee. Gezien enkele blessures vormde zich een groep van zes die rechtstreeks naar Hasenfeld terugvoeren in een klein half uur. De groep van tien stapte na 5 minuten aan de overkant van boord. Na uitgezwaaid te zijn alsof het een afscheid het voorgoed was, gingen ze op pad langs de andere oever. Ze leefden zich helemaal uit en legden de route van een kilometer of 7 in een kleine anderhalf uur af! De anderen zwommen, namen even rust of maakten een sudoku.
Inmiddels lieten de voeten van Klaas het niet toe dat hij nog een dag meewandelde. Barry en Klaas mochten de auto van Eduard en Alyde gebruiken en maakten een tochtje naar Monschau, waarbij uiteraard ook daar de apfelstrudel getest werd. Helaas was het de laatste wandelochtend weer heel regenachtig, maar de themawandeling Orte der Krafte was een mooie route. We stonden stil bij de de Jugendstilkrachtcentrale uit 1905. In Heimbach aangekomen ontvluchtten we de regen even voor koffie met warme apfelstrudel en vanillesaus. Daarna klommen we nu langs de kruisweg via de statiën nog een keer naar de Maria Abtei. Opnieuw een rondje erwtensoep voor wie dat wou en aankopen in het kloosterwinkeltje. Na GSM contact voegden Barry en Klaas zich bij ons. Nu was het Egbert die een pijnlijk been had en omdat voor mijn knie de afdaling ook wat veel zou zijn reden wij met z’n vieren alvast terug. We kochten alvast treinkaartjes voor de terugreis naar Duren bij de Tankstelle. Egbert en ik wilden nog wel even lopen, dus Barry zette ons
er bij het meer uit en we legden het laatste stuk van de wandeling te voet af. Het weer was opgeklaard maar de bodem erg nat zodat de afdaling van de groep
inderdaad pittig bleek. De anderen waren onder de indruk van de erebegraafplaats die ze onderweg nog op de route hadden. Ook dit was dus weer een mooie wandeling. De dag werd afgerond met een heerlijke maaltijd en Gabi werd in het zonnetje gezet. Reenine hield een toespraakje om de begeleiders te bedanken die allemaal een flesje kloosterlikeur kregen aangeboden. Die week had Hubert al heerlijk gitaar voor ons gespeeld maar er bleken vele zangers in de groep. De laatste avond begeleidde Hubert ons bij allerlei bekende liedjes en canons, vooral veel Israëlische. Er werd uit volle borst meegezongen terwijl we genoten van het laatste Eifeler bier en andere drankjes.
Op vrijdag reed de taxibus stipt om 9.15 voor. Gabi maakte nog enkele groepsfoto’s met onze camera’s op de helling voor het hotel en daarna kwam het afscheid. Velen zijn van plan hier nog eens terug te komen en Twin zou dat ook zeker moeten doen! De terugreis verliep voorspoedig.

Susan Tapper

Terug naar het overzicht


Terug naar boven

Terug naar index-pagina

Reageer